بسمه تعالی و بذکر ولیه

یاد امام زمان (عج) به‌عنوان عامل اصلاح فردی

یاد امام زمان (عج) و توجه به حضور معنوی ایشان در زندگی، همانند نور خورشید که آلودگی‌های ظاهری را پاک می‌کند، می‌تواند دل‌ها و روح‌های انسان‌ها را از غفلت و گناه پاک سازد. هنگامی که انسان به یاد می‌آورد که امام زمان (عج) ناظر بر اعمال اوست و در انتظار اصلاح و بازگشت به مسیر درست است، انگیزه و قدرت بیشتری برای ترک گناه و روی‌آوردن به تقوا پیدا می‌کند.

اللهُمَّ اكشِف هذِهِ الغُمَّةَ عَن هذِهِ الاُمَّةِ بِحُضُورِهِ وَعَجِّل لَنا ظُهُورَهُ

کرونا

قبضه کردَست شهر راکرونا

غابَ عَن عَینِنا وَ یَنظُرُنا

‌ ترس افتاده در وجود همه

لَونُ وَجهِ الأُناسِ یخبرُنا ‌

همه مخفی شوید در خانه

عقلُنا باختِفاءِ یَأمُرُنا ‌

قبلا از بوسه منع می‌فرمود

شیخ و اینک طبیب، یَحذرُنا

‌ هان! چه جای غرور وقتی‌که

ذَرَّةٌ فی ٱلبُیوتِ تحصُرُنا

‌ گنه آلوده‌ایم و چیزی جز

مَطَرُ الدَّمعِ لا یُطَهّرُنا

‌ آی مردم! خدا خطابخش است

آی! إستَغفِروه؛ یَغفرُنا ‌

کرونا هم شکست خواهد

خورد رَبُّنا - بالیَقینِ - یَنصُرُنا ‌ 

 

حضرت زهرا سلام الله علیها:

نَحنُ وَسیلَتُهِ فِی خَلقِه وَ نَحنُ خاصَّتُه وَ مَحَلُّ قُدسِه وَ نَحنُ حُجَّتُه فی غَیبِه وَ نَحنُ وَرَثَهُ أنبیائِه

ما اهل بیت رسول خدا(ص) وسیله ارتباط خدا با مخلوقاتیم ما برگزیدگان خداییم و جایگاه پاکی ها، ما دلیل های روشن خداییم و وارث پیامران الهی...

شرح‌ نهج‌ البلاغه‌ لابن‌ ابی‌ الحدید، ج16‌، ص211

امام حسن علیه السلام

ابوسعید عقیصا گوید: وقتی امام حسن با معاویه مصالحه کرد مردم به نزد او آمدند و بعضی از آنها امام را به واسطه بیعتش مورد سرزنش قراردادند، امام فرمود:« وای بر شما چه می دانید که چه کردم؟ به خدا سوگند این عمل برای شیعیانم از آنچه که آفتاب بر آن بتابد و غروب کند بهتر است، آیا نمی دانید که من امام مفترض الطاعه بر شما هستم و به نص رسول خدا یکی از دو سروران جوانان بهشتم؟» گفتند:«آری»، فرمود:«آیا می دانید که وقتی خضر کشتی را سوراخ کرد و دیوار را بپا داشت و آن جوان را کشت این اعمال موجب خشم موسی بن عمران گردید چون حکم آن ها بر وی پوشیده بود، اما آن اعمال نزد خدای تعالی عین حکمت و صواب بود؟ آیا نمی دانید که هیچ یک از ما ائمه نیست جز آنکه ]به ناچار[ بیعت طاغوت و سرکش زمانش بر گردن اوست مگر قائمی که روح الله عیسی بن مریم پشت سر او نماز می خواند؟ خداوند ولادت او را مخفی می سازد و شخص او نهان می شود تا آنکه که خروج کند و بیعت احدی بر گردن او نباشد. عمر او را در دوران غیبتش طولانی می گرداند سپس با قدرت خود او را در صورت جوانی که کمتر از چهل سال دارد ظاهر می سازد تا بدانند که خداوند بر هر کاری تواناست»
کمال الدین و تمام النعمه، ج ا، ص 588.

امام حسن(علیه السلام) در بیان پیامبر(صلى الله علیه وآله)

سوال :در منابع اهل سنت چه روایاتى درباره امام حسن(علیه السلام) از رسول خدا(صلى الله علیه وآله)
 نقل شده است؟

پاسخ : کتابهاى اهل سنّت سرشار از فضائل و مناقب آن حضرت از زبان رسول خدا(صلى الله علیه وآله) است;
 به عنوان نمونه:
1 ـ ترمذى به سندش از ابن عباس نقل کرده:
«کان رسول الله(صلى الله علیه وآله)حامل الحسن بن علىّ على عانقه فقال رجل: نعم المرکب رکبت یا غلام،
فقال النبى: ونعم الراکب هو»;
 «روزى رسول خدا(صلى الله علیه وآله) حسن بن على را بر دوش خود سوار کرده بود. شخصى عرض کرد:
اى پسر! خوب مرکبى را سوار شده اى. پیامبر(صلى الله علیه وآله) فرمود: او نیز خوب راکبى است.»(1)

2 ـ ابن کثیر به سندش از جابر بن عبدالله نقل کرده که رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود:
«من سرّه ان ینظر الى سیّد شباب اهل الجنّة فلینظر الى الحسن بن على»;(2)
«هر کس دوست دارد تا به آقاى جوانان اهل بهشت نظر کند، باید به حسن بن على نظر نماید.»

3 ـ متقى هندى به سندش از عایشه نقل کرده که گفت: «پیامبر(صلى الله علیه وآله) همیشه حسن(علیه السلام)
را مى گرفت و او را به خود مى چسبانید، آن گاه مى فرمود: «اللّهم انّ هذا ابنى و أنا أحبّه فاحبّه و احبّ من یحبّه»;(3)
«بار خدایا! همانا این فرزند من است و او را دوست دارم، پس تو نیز او را دوست بدار و نیز هر کس که او را دوست مى دارد دوست بدار.»

4 ـ مسلم در صحیح خود از ابوهریره نقل کرده که رسول خدا(صلى الله علیه وآله) درباره حسن(علیه السلام) فرمود:
 «اللّهم انّى اُحبّه فاحبّه و أحبب من یحبّه»;(4)
«بار خدایا! همانا من او را دوست دارم، پس تو نیز او را دوست بدار، و هر کس که او را دوست دارد، دوست بدار.»

5 ـ همچنین او از براء بن عازب نقل کرده که گفت: حسن بن على را بر دوش پیامبر(صلى الله علیه وآله) مشاهده کردم
در حالى که حضرت مى فرمود: «اللّهم انّى اُحبّه فاحبّه»;(5) «بار خدایا! همانا من او را دوست دارم، تو نیز او را دوست بدار.»

6 ـ از پیامبر(صلى الله علیه وآله) در حدیثى روایت شده که فرمود:
«لو کان العقل رجلا لکان الحسن»;(6)
«اگر قرار بود عقل در شخصى مجسّم گردد آن شخص حسن بن على بود.»

7 ـ براء بن عازب از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) نقل کرده که درباه امام حسن(علیه السلام) فرمود:
«هذا منّى و أنا منه و هو یحرم علیه ما یحرم علىّ»;(7)
 «این از من و من از اویم و آنچه بر من حرام است بر او نیز حرام مى باشد.»(8)

1. سنن ترمذى، ج 5، ص 327 ; مستدرک حاکم، ج 3، ص 170.
2. البدایة و النهایة، ج 8، ص 35.
3. کنز العمال، ج 13، ص 652، رقم 37653.
4. صحیح مسلم، ج 7، ص 129; صحیح ترمذى، ج 5، ص 661.
5. صحیح مسلم، ج 7، ص 129; صحیح ترمذى، ج 5، ص 661.
6. فرائد السمطین، ج 2، ص 68.
7. کنز العمال، ج 7، ص 107; ذخائر العقبى، ص 123.
8. اهل بیت از دیدگاه اهل سنت، على اصغر رضوانى، ص 19.

@};-

توفیق شد سفیر دعا و سلام شما در سرزمین بلا باشم حلالم کنید که سخت محتاج دعایم

خموش گشت به ماه صفر نوای وثاقی

شکست قامت تبریز از عزای وثاقی



بلند باد روانش به پیشگاه الهی

هزار جان گرامی بود فدای وثاقی 

   (شعر از سیدحجت نقوی)


نثار روح شریفش صلوات

چگونه شیطان را فراری دهیم؟

اگر می خواهی دردنیا سعادتمند شوی و به فلاح و رستگاری برسی باید بدانی دشمنی قسم خورده برای گمراهی انسانها در کمین است که باید برای در امان ماندن از وسوسه های او خود را آماده نمود . در روایتی اینگونه وارد شده است:
عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُغِیرَةِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ أَبِی زِیَادٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَنْ آبَائِهِ ع‏ أَنَّ النَّبِیَّ ص قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَ لَا أُخْبِرُکُمْ بِشَیْ‏ءٍ إِنْ أَنْتُمْ فَعَلْتُمُوهُ تَبَاعَدَ الشَّیْطَانُ مِنْکُمْ کَمَا تَبَاعَدَ الْمَشْرِقُ‏ مِنَ‏ الْمَغْرِبِ‏ قَالُوا بَلَى قَالَ الصَّوْمُ یُسَوِّدُ وَجْهَهُ وَ الصَّدَقَةُ تَکْسِرُ ظَهْرَهُ وَ الْحُبُّ فِی اللَّهِ وَ الْمُوَازَرَةُ عَلَى الْعَمَلِ الصَّالِحِ یَقْطَعُ دَابِرَهُ وَ الِاسْتِغْفَارُ یَقْطَعُ وَتِینَهُ‏ وَ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ زَکَاةٌ وَ زَکَاةُ الْأَبْدَانِ الصِّیَامُ.(۱)

رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله به اصحاب خود فرمود: آیا چیزى را به شما باز نگویم که اگر آن را بجا آورید، شیطان چنان از شما دور شود که مشرق‏ از مغرب‏ دور شده است؟ گفتند: بلى یا رسول الله، فرمود: روزه روى شیطان را سیاه میکند، و صدقه پشتش ( کمرش) را میشکند، و دوستى در راه خدا و تعاون (همکاری و مشارکت) بر انجام عمل صالح او را ریشه کن ( اعانت در کار خیر بیچاره اش ) میسازد، و استغفار رگ قلبش ( رگ گردنش) را قطع میکند. و هر چیزى را زکاتى است، و زکات بدنها روزه است.(۲)

۱- الکافی (ط – الإسلامیة) ‏۴ /۶۲ – مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول ‏۱۶/۱۹۸
۲- من لا یحضره الفقیه / ترجمه غفارى، على اکبر ومحمد جواد و بلاغى، صدر ؛ ‏۲ /۳۸۹
مکارم الأخلاق / ترجمه میرباقرى ‏۱ /۲۶۰

به نقل از آرمان مهدویت

روز آخر ذى الحجّه

روز آخر ذى الحجّه

اين روز، روز آخر سال اسلامى قمرى است. لذا مرحوم «سيّدبن طاووس» نقل
كرده است كه در اين روز، دو ركعت نماز مى خوانى و در هر ركعت،
يك مرتبه سوره «حمد» و ده مرتبه سوره «قل هو اللّه»
و ده مرتبه «آية الكرسى» را مى خوانى
و پس از نماز مى گويى:


اَللّهُمَّ ما عَمِلْتُ فى هذِهِ السَّنَةِ مِنْ عَمَل نَهَيْتَنى عَنْهُ وَلَمْ تَرْضَهُ،

خدايا آنچه انجام دادم در اين سال از اعمالى كه مرا از آن نهى فرمودى و راضى بدان نبودى

وَنَسيتُهُ وَلَمْ تَنْسَهُ، وَدَعَوْتَنى اِلَى التَّوْبَةِ بَعْدَ اجْتِرائى عَلَيْكَ، اَللّهُمَّ فَاِنّى

و من آن را فراموش كردم ولى تو فراموشش نكردى و مرا به بازگشت بسويت خواندى
پس از دليرى كردنم بر تو خدايا من از آن

اَسْتَغْفِرُكَ مِنْهُ فَاغْفِرْ لى، وَما عَمِلْتُ مِنْ عَمَل يُقَرِّبُنى اِلَيْكَ فَاقْبَلْهُ مِنّى،

اعمال آمرزش مى طلبم پس بيامرز آنها را و هر عملى كه انجام دادم از اعمالى كه مرا به تو نزديك گرداند پس آن را از من قبول كن

وَلا تَقْطَعْ رَجآئى مِنْكَ ياكَريمُ.

و قطع مكن اميدم را از خودت اى بزرگوار.
وقتى چنين كردى شيطان مى گويد: واى بر من! هرچه در مدّت اين سال زحمت كشيدم (و او را وسوسه كردم) با اين عمل، همه را از بين برد و سالش را به خير پايان داد!(1)
مناسب است همين عمل، در پايان سال شمسى (روز آخر اسفندماه) نيز به قصد استحباب مطلق انجام شود.

يادآورى:
در پايان اين بخش ذكر چند نكته را مفيد مى دانيم:
1ـ اعمال ماهها و روزها كه در اين بخش گذشت بار ديگر يادآور اين نكته است كه اسلام
براى همه امور زندگى، حتّى ايّام و مناسبتها برنامه دارد و براى سازندگى انسان از
هيچ امرى فروگذار نكرده، و هيچ فرصت و زمانى را ناديده نگرفته است.
2ـ انجام همه اين اعمال و دعاها و نمازها كه ذكر شد، براى كسانى است كه
نشاط لازم و فرصت كافى را براى آن داشته باشند، ولى كسانى كه اشتغالات
فراوانى دارند و براى زندگى حلال و كسب روزى پاك، يا تحصيل علم و مانند آن
در تلاشند، به مقدار فرصت و نشاط و رغبت انجام دهند، و بدانند حتّى اگر مقدار
كمى را با توجّه و اخلاص و شور و شوق انجام دهند، فايده زيادى دارد و در راه سازندگى
بسيار مؤثّر است.
3ـ پاداش هاى عظيمى كه در روايات براى اين اعمال و عبادات و دعاها و اذكار ذكر شده است
به يقين براى كسانى است كه داراى تقوا و اخلاص باشند.

--------------------------------------------------------------------------------

1. اقبال، صفحه 530.

بزرگترین عید

عيد بزرگ خدا

عن الصادق(ع) قال:

هو عيد الله الاكبر،و ما بعث الله نبيا الا و تعيد فى هذا اليوم و عرف حرمته و اسمه فى السماء يوم العهد المعهود و فى الارض يوم الميثاق الماخوذ و الجمع المشهود. وسائل الشيعه، 5: 224، ح 1.

امام صادق(ع) فرمود:

روز غدير خم عيد بزرگ خداست، خدا پيامبرى مبعوث نكرده، مگر اينكه اين روز را عيد گرفته و عظمت آن را شناخته و نام اين روز در آسمان، روز عهد و پيمان و در زمين، روز پيمان محكم و حضور همگانى است.

عيد ولايت

قيل لابى عبد الله(ع):

للمؤمنين من الاعياد غير العيدين و الجمعة؟

قال: نعم لهم ما هو اعظم من هذا، يوم اقيم اميرالمؤمنين(ع) فعقد له رسول الله الولاية فى اعناق الرجال والنساء بغدير خم.

وسائل الشيعه، 7: 325، ح 5.

به امام صادق(ع) گفته شد:

آيا مؤمنان غير از عيد فطر و قربان و جمعه عيد ديگرى دارند؟ فرمود:

آرى، آنان عيد بزرگتر از اينها هم دارند و آن روزى است كه اميرالمؤمنين(ع) در غدير خم بالا برده شد و رسول خدا مساله ولايت را بر گردن زنان و مردان قرار داد.

عيد آسمانى

قال الرضا(ع): حدثنى ابى، عن ابيه(ع) قال:

ان يوم الغدير فى السماءاشهر منه فى الارض.

مصباح المتهجد: 737.

امام رضا(ع) فرمود:

پدرم به نقل از پدرش (امام صادق(ع)) نقل كرد كه فرمود:

روز غدير در آسمان مشهورتر از زمين است.

 

عيد بى نظير

قال على (ع):

ان هذا يوم عظيم الشان،فيه وقع الفرج، ورفعت الدرج و وضحت الحجج وهو يوم الايضاح والافصاح من المقام الصراح،ويوم كمال الدين و يوم العهد المعهود...

بحارالانوار، 97: 116.

على(ع) فرمود:

امروز (عيد غدير) روز بس بزرگى است.

در اين روز گشايش رسيده و منزلت (كسانى كه شايسته آن بودند) بلندى گرفت و برهان هاى خدا روشن شد و از مقام پاك با صراحت سخن گفته شد و امروز روز كامل شدن دين و روز عهد و پيمان است.

 

عيد پربركت

عن الصادق(ع):

والله لو عرف الناس فضل هذا اليوم بحقيقته لصافحتهم الملائكة فى كل يوم عشر مرات...

وما اعطى الله لمن عرفه ما لايحصى بعدد.

مصباح المتهجد: 738.

امام صادق(ع) فرمود:

به خدا قسم اگر مردم فضيلت واقعى «روز غدير» را مى شناختند، فرشتگان روزى ده بار با آنان مصافحه مى كردند و بخششهاى خدابه كسى كه آن روز را شناخته، قابل شمارش نيست.

 

روز پيام و ولايت

قال رسول الله(ص):

يا معشر المسلمين ليبلغ الشاهد الغائب، اوصى من آمن بى و صدقنى بولاية على، الا ان ولاية على ولايتى و ولايتى ولاية ربى، عهدا عهده الى ربى و امرنى ان ابلغكموه.

بحارالانوار 37: 141، ح 35.

رسول خدا(ص) (در روز غدير) فرمود:

اى مسلمانان! حاضران به غايبان برسانند: كسى را كه به من ايمان آورده و مرا تصديق كرده است، به ولايت على سفارش مى كنم، آگاه باشيد ولايت على، ولايت من است و ولايت من، ولايت خداى من است. اين عهد و پيمانى بود از طرف پروردگارم كه فرمانم داد تا به شما برسانم.

زیارت مخصوصه امیرالمومنین علی بن ابیطالب علیه الاف تحیه و الثناء

السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَبَا الْأَئِمَّةِ وَ مَعْدِنَ الْوَحْیِ وَ النُّبُوَّةِ وَ الْمَخْصُوصَ بِالْأُخُوَّةِ السَّلَامُ عَلَى یَعْسُوبِ الدِّینِ وَ الْإِیمَانِ وَ کَلِمَةِ الرَّحْمَنِ وَ کَهْفِ الْأَنَامِ السّلَامُ على میزانِ الْأَعمالِ وَ مُقَلِّبِ الْأَحْوَالِ وَ سَیْفِ ذِی الْجَلَالِ السَّلَامُ عَلَى صَالِحِ الْمُؤْمِنِینَ وَ وَارِثِ عِلْمِ النَّبِیِّینَ وَ الْحَاکِمِ یَوْمِ الدِّینِ السَّلَامُ عَلَى شَجَرَةِ التَّقْوَى وَ سَامِعِ السِّرِّ وَ النَّجْوَى وَ مُنْزِلِ الْمَنِّ وَ السَّلْوَى السَّلَامُ عَلَى حُجَّةِ اللَّهِ الْبَالِغَةِ وَ نِعْمَتِهِ السَّابِغَةِ وَ نَقِمَتِهِ الدَّامِغَةِ السَّلَامُ عَلَى إِسْرَائِیلِ الْأُمَّةِ وَ بَابِ الرَّحْمَةِ وَ أَبِی الْأَئِمَّةِ السَّلَامُ عَلَى صِرَاطِ اللَّهِ الْوَاضِحِ وَ النَّجْمِ اللَّائِحِ وَ الْإِمَامِ النَّاصِحِ وَ الزِّنَادِ الْقَادِحِ السَّلَامُ عَلَى وَجْهِ اللَّهِ‏ الَّذِی مَنْ آمَنَ بِهِ أَمِنَ السَّلَامُ عَلَى نَفْسِ اللَّهِ تَعَالَى الْقَائِمَةِ فِیهِ بِالسُّنَنِ وَ عَیْنِهِ الَّتِی مَنْ عَرَفَهَا یَطْمَئِنُّ السَّلَامُ عَلَى أُذُنِ اللَّهِ الْوَاعِیَةِ فِی الْأُمَمِ وَ یَدِهِ الْبَاسِطَةِ بِالنِّعَمِ وَ جَنْبِهِ الَّذِی مَنْ فَرَّطَ فِیهِ نَدِمَ أَشْهَدُ أَنَّکَ مُجَازِی الْخَلْقِ وَ شَافِعُ الرِّزْقِ وَ الْحَاکِمُ بِالْحَقِّ بَعَثَکَ اللَّهُ عَلَماً لِعِبَادِهِ فَوَفَیْتَ بِمُرَادِهِ وَ جَاهَدْتَ فِی اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ فَصَلَّى اللَّهُ عَلَیْکُمْ وَ جَعَلَ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْکُمْ فَالْخَیْرُ مِنْکَ وَ إِلَیْکَ عَبْدُکَ الزَّائِرُ لِحَرَمِکَ اللَّائِذُ بِکَرَمِکَ الشَّاکِرُ لِنِعَمِکَ قَدْ هَرَبَ إِلَیْکَ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ رَجَاکَ لِکَشْفِ کُرُوبِهِ فَأَنْتَ سَاتِرُ عُیُوبِهِ فَکُنْ لِی إِلَى اللَّهِ سَبِیلًا وَ مِنَ النَّارِ مَقِیلًا وَ لِمَا أَرْجُو فِیکَ کَفِیلًا أَنْجُو نَجَاةَ مَنْ وَصَلَ حَبْلَهُ بِحَبْلِکَ وَ سَلَکَ بِکَ إِلَى اللَّهِ سَبِیلًا فَأَنْتَ سَامِعُ الدُّعَاءِ وَ وَلِیُّ الْجَزَاءِ عَلَیْنَا مِنْکَ السَّلَامُ وَ أَنْتَ السَّیِّدُ الْکَرِیمُ وَ الْإِمَامُ الْعَظِیمُ فَکُنْ بِنَا رَحِیماً یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ السَّلَامُ عَلَیْکَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ و برکاته

بحارالانوار جلد 97 صفحه 331

رسول خدا (ص) فرمود :

روز غدیر خم برترین عید های امت من است و آن روزی است که خداوند بزرگ دستور داد ؛ آن روز برادرم علی بن ابی طالب را به عنوان پرچمدار ( و فرمانده ) امتم منصوب کنم ، تا بعد از من مردم توسط او هدیت شوند ، و آن روزی است که خداوند در آن روز دین را تکمیل و نعمت را بر امت من تمام کرد و اسلام را به عنوان دین برای آنان پسندید .

امالی صدوق : 125، ح .8

روز عرفه روز خودشناسی

روز عرفه، روز شناخت است. عرفه روزی است كه خدای سبحان بندگان خود را به عبادت و اطاعت خویش فرا می خواند و خوان كرم و احسان و لطف خود را برای آنان می گسترد و درهای مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روی آنان می گشاید.

دل در جوشش ناب عرفه، وضو می گیرد و در صحرای تفتیده عرفات، جاری می شود. آن جا كه ایوان هزار نقش خداشناسی است. لب ها ترنم با طراوت دعا به خود گرفته و چشم ها امان خود را از بارش توبه، از دست داده اند. دل، بیقرار روح عرفات، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) شده است. پنجره باران خورده چشم ها از ضریح اجابت، تصویر می دهد و این صحرای عرفات است كه با كلمات روحبخش دعای امام حسین (ع) و اشك عاشقان او بر دامن خود اجابت را نقش می كند. اشك و زمزمه ما را نیز بپذیر، ای خدای عرفه.

در این روز حجاج بیت ا... الحرام با وقوف در صحرای عرفات با خدای خویش به مناجات می پردازند و دعای عرفه امام حسین(ع) را قرائت می كنند.
اعمال شب و روز عرفه در ادامه مطلب ...

ادامه نوشته

بیش از چهل روز از شب های قدر گذشت و خوشا به حال آنان که در این چهل روز بر عهد و توبه خود پای فشردند و اینک با قلبی صاف و روحی جلایافته با سرعتی افزون تر به سوی حضرت حق در حرکتند. ولی هستیم بسیاری از ما که همان فردای لیالی قدر توبه شکستیم و عهدمان را زیر پا گذاشتیم. در حالی که چشمه بخشش جوشان بود و چه بسا همه توبه هایمان آن شب پذیرفته شده بود اما باز قدر ندانستیم و به منزل اول عادت های سخیف و گناه های کوچک و بزرگ بازگشتیم.

شاید ما به خاطر نفس آلوده مان از خود عاجز شده باشیم اما رب متعال هرگز از ما نا امید نشده است و مهربان تر از مادر انتظار رستگاری بندگانش را می کشد. شاید برای همین باشد که هیچ گاه باب توبه و خالص شدن را نبسته و حتی روزهای دیگری را با آب و هوایی بهشتی فرو فرستاده تا بلکه ما از خواب غفلت بیدار شویم و بال و پرهای شکسته مان را ترمیم کنیم و به آسمان پر گشاییم.

یکی از ماه های طلایی که ندامت توبه کننده و دعای حاجتمند در آن به شایستگی پذیرفته می شود ماه ذیقعده است. ماهی حرام که اعمالی کم نظیر در آن سفارش شده است و باب رحمت الهی در روز و شب آن به روی بندگان باز است. تنها اندک همتی کافیست که آب رفته را در این ماه به جوی بازگرداند. ماهی که می توان در آن به سوی معبود بازگشت و بارگناهان را بر زمین نهاد و رحمت و عنایت خداوندی را به آغوش کشید.

نماز توبه روز یک شنبه ذی القعده

* * * * *

روز یکشنبه بود و همه مردم در مسجد جمع شده بودند. رسول خدا صلوات الله علیه فرمود:

مردم؛ كدامیك از شما می‌خواهید توبه كنید؟

همه گفتند: رسول خدا؛ همه ما می‌خواهیم توبه كنیم.

حضرت فرمودند: عملی را به شما هدیه می کنم که اگر انجامش دهید:

1- توبه‌ شما قبول می شود.

2- گناهانتان آمرزیده می شود.

3- خُصمای شما (کسانیکه از شما ناراضی هستند) در روز قیامت از شما راضی می گردند.

4- با ایمان از دنیا می روید.

5- دینتان حفظ می شود.

6- قبرتان گشاده و نورانی می شود.

7- والدینتان از شما راضی می شوند.

8- مغفرت الهی شامل حال والدین و فرزندان شما می گردد.

9- رزق و روزی شما افزایش می یابد.

10- ملك‌الملك (عزرائیل) در هنگام مردن با شما مدارا می كند.

11- در لحظات مرگ جانتان به آسانی بیرون می شود.

12- و ...

ایشان گفتند : این عمل شریف را جبرئیل در شب معراج به من آموخت.

اما بریم سراغ خود عمل؛ کیفیت و چگونگی انجامش به این نحو است که در روز یکشنبه ماه ذی قعده:

1- غسل نمایید.

2- وضو بگیرید.

3- چهار ركعت نماز بجا آورید. (دو تا دو رکعتی) در هر ركعت یك بار (سوره حمد)، سه بار (سوره توحید) و یك بار معوذتین (سوره ناس و سوره فلق) بخوانید.

4- بعد از نماز هفتاد بار استغفار کنید (استغفرالله ربی و اتوب الیه)

5- سپس (لاحول و لاقوة الا بالله العلی العظیم) بگویید.

6- و در انتها بگویید:

«یا عزیز؛ یا غفار؛ اغفرلی ذنوبی و ذنوب جمیع المؤمنین و المؤمنات فانه لا یغفر الذنوب الا انت، ای عزیز؛ ای بخشاینده؛ گناهان من و گناهان تمام مردان و زنان مؤمن را ببخش كه جز تو كسی گناهان را نمی‌بخشد.»

چله بگیریم برای دعای عهد، ترک معاصی، اخلاص...

اول ذی القعده٬

سالروز ولادت سراسر خیر و برکت ملیکه ی مُلک دو عالم٬

حضرت فاطمه ی معصومه (س) است ...

از سویی دیگر٬ اول ذی القعده٬

روز آغاز چلّه ی حضرت موسی (ع)

برای دریافت الواح مقدس میباشد که تا دهُم ذی الحجه به طول انجامیده ...

 

و واعدنا موسی ثلاثین لیلةً و اتممناها بِعشرٍ٬

فَتَمّ میقات ربّه اربعین لیلةً ...

و با موسی (ع)٬ سی شب وعده کردیم و آن را به دَه شب تمام نمودیم٬

پس میعاد پروردگارش با او چهل شب تمام شد

...
تو سفره دار شهر خدا ما گدای تو

مثل کبوتریم و اسیر هوای تو

آنکس که پیش پای شما خم نمیشود

در خانه ی فرشته هم آدم نمیشود

آقای من بدون توسل به نام تو

حالی برای توبه فراهم نمیشود

دست مرا بگیر و به سمت خدا ببر

چیزی که از بزرگیتان کم نمیشود

آرامش تو باعث طوفان کربلاست

بی صلح تو قیام مُحَرم نمیشود

هرکس که بر نجابتِ صلح و سکوت تو

مؤمن نمیشود ، به جهنّم نمیشود

تا کربلا رسید صدای سکوت تو

این قیل و قال ها به فدای سکوت تو...

تو آسمان جودی ما یا كریم تو

پرواز می كند دل ما تا حریم تو

احساس می كنم به تو نزدیك میشوم

وقتی كه می وزد سر راهم نسیم تو

وقت كرامت است كه از راه آمده است

آن آشنای كوچه نشین قدیم تو

قرآن بی بدیل، حروف مقطّعه

كی می رسم به فهم الف لام میم تو

سوگند می دهیم خدا را در این سحر

بر پینه های رحمت دست كریم تو

ما را همیشه سائل دست شما كند

ما را به زیر پای شما خاك پا كند
----------------

دست مرا بگیر كه عاشق ترم كنی

سلمان خانواده ی پیغمبرم كنی

من در قنوت نیمه شبت دور می زنم

شاید مرا بگیری و انگشترم كنی

آن شاخه ی گلم كه به دست تو داده اند

تا هر كجا كه خواست دلت پرپرم كنی

من آمدم كه بین سحرهای اشتیاق

بال مرا بگیری و خرج حرم كنی

بال و پر شكسته به دردم نمی خورد

انگار بهتر است كه خاكسترم كنی

دعا کردن

قال رسول الله‏ صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله: إنَّ لِلصّائِمِ عِندَ فِطرِهِ لَدَعوَةً ما تُرَدُّ(بحارالأنوار: 96/255/33 ) ؛

براى روزه‏دار، هنگام افطارش، یك دعاى مستجاب است.

- قال رسول الله صلى ‏الله ‏علیه ‏و‏آله: أربَعَةٌ لا تُرَدُّ لَهُم دَعوَةٌ حَتّى تُفتَحَ لَهُم أبوابُ السَّماءِ و تَصیرَ إلَى العَرشِ: ... وَالصّائِمُ حَتّى یُفطِرَ

(الكافی: 2/510/6، من لایحضره الفقیه: 2/226/2255، فضائل الأشهر الثلاثة: 86/64، الأمالی للصدوق: 337/394)؛

چهار نفرند كه دعایى از آنان رد نمى‏شود، تا آن كه درهاى آسمان براى آنان گشوده شود و دعایشان به عرش برسد: ... (یكی از آنان) روزه ‏دار، تا آن كه افطار كند. 

قال رسول الله صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله: ما مِن عَبدٍ یَصومُ فَیَقولُ عِندَ إفطارِهِ: «یا عَظیمُ یا عَظیمُ؛ أنتَ إلهی لا إلهَ (لی) غَیرُكَ، اِغفِر لِیَ الذَّنبَ العَظیمَ؛ إنَّهُ لا یَغفِرُ الذَّنبَ العَظیمَ إلاَّ العَظیمُ» إلاّ خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ كَیَومَ وَلَدَتهُ اُمُّهُ

(الإقبال: 1/240، البلد الأمین: 231، المصباح للكفعمی: 832، بحار الأنوار: 98/11/2؛ تاریخ دمشق: 54/238/11479، كنز العمّال: 8/614/24400 .  )؛

هیچ بنده‏اى نیست كه روزه بگیرد و هنگام افطارش بگوید: «اى بزرگ، اى بزرگ! تو معبود منى. هیچ معبودى جز تو نیست. گناه بزرگ مرا بیامرز! همانا گناه بزرگ را جز بزرگ نمى‏آمرزد» ، مگر آن كه از گناهانش بیرون مى‏آید ، همچون روزى كه مادرش او را زاده است.    

قرائت سوره مباركه قدر

قال الإمام زین العابدین علیه ‏السلام: «إِنَّـآ أَنزَلْنَـهُ فِى لَیْلَةِ الْقَدْرِ» عِندَ فُطورِهِ و عِندَ سَحورِهِ، كانَ فیما بَینَهُما كَالمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فی سَبیلِ الله‏ِ تَعالى                            (الإقبال: 1/240) ؛

 هر كس هنگام افطارى و سحرى خوردن، سوره «إنّا أنزلناه» بخواند، میان آن دو (وقت) همچون كسى خواهد بود كه در راه خدا به خون خویش آغشته است.  

صدقه دادن قبل افطار

قال الإمام الرضا علیه ‏السلام: مَن تَصَدَّقَ وَقتَ إفطارِهِ عَلى مِسكینٍ بِرَغیفٍ، غَفَرَ الله‏ُ لَهُ ذَنبَهُ، و كَتَبَ لَهُ ثَوابَ عِتقِ رَقَبَةٍ مِن وُلدِ إسماعیلَ                                   (فضائل الأشهر الثلاثة: 96/80 ، بحارالأنوار: 96/318/10 ) ؛

هر كس پیش از افطار كردن، گِرده‏اى نان به بینوایى صدقه دهد، خداوند، گناهش را مى‏آمرزد و براى او ثواب آزاد كردن بنده‏اى از فرزندان اسماعیل را مى‏نویسد. 

 

- قال الإمام الصادق علیه‏ السلام: كانَ عَلِیُّ بنُ الحُسَینِ علیهماالسلام إذا كانَ الیَومُ الَّذی یَصومُ فیهِ أمَرَ بِشاةٍ فَتُذبَحُ و تُقطَعُ أعضاءً و تُطبَخُ، فَإِذا كانَ عِندَ المَساءِ أكَبَّ عَلَى القُدورِ حَتّى یَجِدَ ریحَ المَرَقِ و هُوَ صائِمٌ، ثُمَّ یَقولُ: «هاتُوا القِصاعَ، اِغرِفوا لاِلِ فُلانٍ وَاغرِفوا لاِلِ فُلانٍ»، ثُمَّ یُؤتى بِخُبزٍ و تَمرٍ فَیَكونُ ذلِكَ عَشاءَهُ، صَلَّى الله‏ُ عَلَیهِ و عَلى آبائِهِ

( الكافی: 4/68/3، المحاسن: 2/158/1432، من لا یحضره الفقیه: 2/134/1955، مكارم الأخلاق:1/297/930، المناقب لابن شهر آشوب: 4/155، بحارالأنوار : 96/317/ 6. )؛

امام صادق علیه‏ السلام فرمود كه امام سجّاد علیه ‏السلام هر روز كه روزه مى‏گرفت، دستور مى‏داد كه گوسفندى ذبح شود و قطعه قطعه و پخته گردد. عصر كه مى‏شد، بر روى دیگ‏ها خم مى‏شد تا بوى آب‏ گوشت را در حال روزه احساس كند. سپس مى‏فرمود: «ظرف‏ها را بیاورید. براى فلان خانواده بریزید. براى فلان خانواده بریزید... .» سپس نان و خرماى خشك مى‏آوردند و غذایش همان بود. درود خدا بر او و پدرانش باد!   

اول نماز، بعد افطار

تهذیب الأحكام عن زرارة و فضیل عن الإمام الباقر علیه ‏السلام: «فی رَمَضانَ تُصَلّی ثُمَّ تُفطِرُ ، إلاّ أن تَكونَ مَعَ قَومٍ یَنتَظِرونَ الإِفطارَ، فَإِن كُنتَ مَعَهُم فَلا تُخالِف عَلَیهِم و أفطِر ثُمَّ صَلِّ، و إلاّ فَابدَأ بِالصَّلاةِ.»    

قُلتُ: ولِمَ ذلِكَ؟ قالَ: «لِأَنَّهُ قَد حَضَرَكَ فَرضانِ: الإِفطارُ وَالصَّلاةُ، فَابدَأ بِأَفضَلِهِما، و أفضَلُهُمَا الصَّلاةُ.»   

ثُمَّ قالَ: «تُصَلّی و أنتَ صائِمٌ فَتُكتَبُ صَلاتُكَ تِلكَ فَتُختَمُ بِالصَّومِ، أحَبُّ إلَیَّ.»

(تهذیب الأحكام: 4/198/570، مصباح المتهجّد: 626)   

از امام باقر علیه ‏السلام روایت شده است: «در (ماه) رمضان نماز مى‏خوانى و سپس افطار مى‏كنى، مگر آن كه با گروهى باشى كه منتظر افطارند. اگر با آنان بودى، بر خلاف آنان عمل نكن؛ افطار كن و سپس نماز بخوان، وگرنه اوّل، نماز بخوان.» گفتم: براى چه؟   

فرمود: «براى آن كه دو واجب برایت پیش آمده است: افطار و نماز. اوّل به آن بپرداز كه برتر است و نماز، برترینِ آن دو است.»    

سپس فرمود: «نماز مى‏خوانى، در حالى كه روزه‏اى. پس، آن نمازت با روزه به پایان برده مى‏شود. این نزد من، محبوب‏تر است.»  

 

- قال الإمام الباقر علیه‏ السلام: تُقَدِّمُ الصَّلاةَ عَلَى الإِفطارِ، إلاّ أن تَكونَ مَعَ قَومٍ یَبتَدِئونَ بِالإِفطارِ فَلا تُخالِف عَلَیهِم و أفطِر مَعَهُم، و إلاّ فَابدَأ بِالصَّلاةِ؛ فَإِنَّها أفضَلُ مِنَ الإِفطارِ، و تُكتَبُ صَلاتُكَ و أنتَ صائِمٌ أحَبُّ إلَیَّ. (المقنعة: 318 .) ؛ نماز را بر افطار مقدّم مى‏دارى، مگر آن كه با گروهى باشى كه اوّل، افطار مى‏كنند. پس با آنان مخالفت نكن و با ایشان افطار كن، وگرنه اوّل، نماز بخوان؛ چرا كه بهتر از افطار است و نمازت با حالت روزه نوشته مى‏شود و این نزد من، محبوب‏تر است.        

 

- قال الإمام الصادق علیه‏ السلام: یُستَحَبُّ لِلصّائِمِ ـ إن قَوِیَ عَلى ذلِكَ ـ أن یُصَلِّیَ قَبلَ أن یُفطِرَ

(تهذیب الأحكام: 4/199/575، الإقبال: 1/237، بحارالأنوار: 98/8/2)؛  

براى روزه‏ دار، مستحب است كه اگر توان داشته باشد، پیش از افطار، نماز بخواند.    

- عیون أخبار الرضا علیه‏السلام عن رجاء بن أبی الضحّاك ـ فی وَصفِ صَومِ الإِمامِ الرِّضا علیه‏السلام ـ  كانَ ـ إذا أقامَ فی بَلدَةٍ عَشَرَةَ أیّامٍ ـ صائِما لا یُفطِرُ، فَإِذا جَنَّ اللَّیلُ بَدَأَ بِالصَّلاةِ قَبلَ الإِفطارِ

(عیون أخبارالرضا علیه‏ السلام: 2/182/5، بحار الأنوار: 96/314/12. )؛

عیون أخبار الرضا علیه‏ السلام به نقل از رجاء بن ابى ضحّاك، در توصیف روزه امام رضا علیه السلام نقل می‌كند: هر گاه در شهرى دَه روز مى‏ماند، روزه بود و افطار نمى‏كرد. پس چون شب فرا مى‏رسید، اوّل پیش از افطار، نماز مى‏خواند.   

- و قَد رُوِیَ أیضا فی ذلِكَ أنَّكَ إذا كُنتَ تَتَمَكَّنُ مِنَ الصَّلاةِ و تَعقِلُها و تَأتی بِها عَلى حُدودِها قَبلَ أن تُفطِرَ، فَالأَفضَلُ أن تُصَلِّیَ قَبلَ الإِفطارِ، ...(المقنعة : 318 . ) ؛

روایت شده كه: هر گاه مى ‏توانستى نماز را آگاهانه و با همه حدود و آدابش، پیش از آن كه افطار كنى، بخوانى، بهتر آن است كه قبل از افطار كردن، نماز بخوانى؛ و اگر از كسانى بودى كه دلت پیش افطار كردن بود و میل تو، تو را از نماز مشغول مى ‏كرد، اوّل، افطار كن تا وسوسه نفْسِ ملامتگر از تو برهد، جز این كه شرط است كه پرداختن به افطار پیش از نماز، سبب نشود كه وقت نماز بگذرد.   

ذكري هنگام نقشه و مكر ديگران = آرامش بخش

یکی از عواملی که به انسان آرامش می‌دهد ذکر خداوند متعال می‌باشد، در قرآن هم به این نکته اشاره شده است که برخی با گفتن ذکر های مخصوصی در مواقع بحرانی نجات یافته اند و به آرامش رسیده‌اند.

1:ذكر در مواقع ترس:  یکی از عواملی که باعث می‌شود انسان آرامشش را از دست بدهد ترس است، شاید هیچ چیزی مانند ترس از انسان سلب آرامش نکند، چه ذکری بگوییم که در هنگام ترس بتوانیم آرامش خود را حفظ کنیم؟
امام صادق علیه السلام می‌فرماید:
در شگفتم برای کسی که ترس به او غلبه کرده است!! چگونه به ذکر: حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیل «خدا ما را کافى است و او بهترین حامى ماست» پناه نمی‌برد. [1]
گروهی عازم میدان جنگ بودند جمعی از مردم به آن‌ها گفتند: لشکر دشمن اجتماع کرده‌اند و آماده حرکت می‌باشند از آن‌ها بترسید اما آن گروه از دشمن نترسیدند و گفتند: خدا ما را کافی است و او بهترین حامی ما است و با الهام گرفتن از ذکر فوق، آرامش وجود آن‌ها را فرا گرفت و توانستند ترس را از بین ببرند و بر دشمان غلبه کنند و خداوند در مورد این گروه می‌فرماید:
به همین جهت، آن ها از این میدان، با نعمت و فضل پروردگارشان، بازگشتند در حالى که هیچ ناراحتى به آنان نرسید و از رضاى خدا، پیروى کردند و خداوند داراى فضل و بخشش بزرگى است. [2]

2:ذكر رفع پريشاني: یکی از عواملی که سلب آرامش از انسان می‌کند ناراحتی است، انسان ممکن است هر لحظه‌ای غمگین شود .برای غلبه بر غم‌ها چه ذکری توصیه شده است؟امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید:
در شکفتم از کسی که اندوهگین است چگونه به ذکر: لا إِلهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمین «خداوندا جز تو معبودى نیست! منزّهى تو! من از ستمکاران بودم» پناه نمی‌برد. [3]
وقتی که حضرت یونس علیه‌السلام از قوم خود نا امید شد از بین آن‌ها رفت و سوار کشتی شد، بعد از مدتی دریا متلاطم شد و اهل کشتی تصمیم گرفتند یک نفر را به داخل دریا بیندازند تا بار کشتی سبک شود و از غرق شدن نجات یابند، قرعه به نام حضرت یونس افتاد، وقتی حضرت یونس را به دریا انداختند نهنگ عظیمی او را در کام خود فرو برد و یونس زندانی شکم نهنگ شد وقتی که ناراحتی یونس را فرا گرفت خدا را به ذکر فوق یاد کرد و خداوند هم او را نجات داد و فرمود هر کسی در ناراحتی من را با ذکر فوق بخواند او را نجات خواهم داد: همان گونه که در آیه بعد می فرماید:
ما دعاى او را به اجابت رساندیم و از آن اندوه نجاتش بخشیدیم و این گونه مؤمنان را نجات مى‏‌دهیم. [4]

3:دعاي ضد مكر و حيله: وقتی متوجه می‌شویم دیگران برای ما نقشه کشده‌اند صورتمان سرخ می‌شود و دست و پایمان می‌لرزد، آرامش به کلی از وجود ما پر می‌کشد و می‌رود، در این لحظات چه ذکری بگوییم؟ امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید:
در شگفتم برای کسی که مورد مکر و حیله واقع شده است چگونه به ذکر: وَ أُفَوِّضُ أَمْری إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصیرٌ بِالْعِباد«من کار خود را به خدا واگذار کردم که خداوند نسبت به بندگانش بیناست»پناه نمی‌برد؟ . [5]
شخصی از فرعونیان به موسی ایمان آورده بود ولی ایمان خود را کتمان کرده بود، بعد از مدتی ایمان خود را آشکار می‌کند و مردم را به خدا پرستی دعوت می‌کند و فرعونیان برای از بین بردن او نقشه می‌کشند ولی آن شخص مومن ذکر فوق را می‌گوید و خداوند هم او را از مکر و حیله دشمنان نجات می‌دهد و می‌فرماید:
خداوند او را از نقشه‏ هاى سوء آن‌ها نگه داشت، و عذاب شدید بر آل فرعون وارد شد. [6]

4:ذكر ضد فقر: گاهی نداشتن امکانات مادی ما را آزار می‌دهد و از نداشتن آن‌ها رنج می‌بریم در این صورت برای کسب آرامش چه ذکری را بگوییم؟امام صادق علیه السلام می فرماید:
در شگفتم برای کسی که طالب دنیا و زینت‌های دنیا است چگونه به ذکر:ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّه «قوّت و نیرویى جز از ناحیه خدا نیست»پناه نمی‌برد. [7]
خداوند در سوره مبارک کهف داستان دو مرد را بیان می‌کند که یکی ثروتمند و دیگری فقیر است و این دو با هم مشغول صحبت می‌شوند، مرد ثروتمند با غرور می‌گوید من فکر نمی‌کنم هرگز این باغ نابود شود و من اصلا به قیامت اعتقادی ندارم و اگر هم قیامتی باشد من نزد پروردگارم مقامی بالاتر از این دنیا دارم...مرد فقیر که شخص با ایمانی بوده است می‌گوید: چرا وقتی وارد باغ شدی نگفتی این نعمتی است که خداوند داده است، قوت و نیرویی جزء از ناحیه خداوند نیست و اگر من فقیر هستم اصلا اشکالی ندارد شاید خداوند باغی بهتر از باغ تو به من بدهد و باغ تو را یک شبه نابود کند «مرد فقیر با گفتن ذکر فوق قوت قلب می‌گیرد و خداوند هم ذکرش را تایید می‌کند». [8]
منابع

[1]. قال الصادق علیه السلام: «عجبت لمن فزع من أربع کیف لا یفزع إلى أربع، عجبت لمن خاف العدوّ کیف لا یفزع إلى قوله تعالى: حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ؟! فإنی سمعت اللَّه عزّ و جلّ یقول: فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ«الآداب الدینیة للخزانة المعینیة با ترجمه عابدى الفصل الرابع عشر فی ذکر آداب یختم بها الکتاب ص 14»
[2]. فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظیم«آل عمران آیه 174»
[3]. وَ عَجِبْتُ لِمَنِ اغْتَمَّ کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ تَعَالَى- لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ فَإِنِّی سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ بِعَقِبِهَا- فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّیْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنِین«همان ادرس شماره 1»
[4]. فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّیْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنین«سوره انبیا آیه 88»
[5]. وَ عَجِبْتُ لِمَنْ مُکِرَ بِهِ کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ تَعَالَى- وَ أُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبادِ فَإِنِّی سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ بِعَقِبِهَا- فَوَقاهُ اللَّهُ سَیِّئاتِ ما مَکَرُو«ادامه همان روایت شماره 1»
[6]. فَوَقاهُ اللَّهُ سَیِّئاتِ ما مَکَرُوا وَ حاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذاب«سوره غافر آیه 45 »
[7]. وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَرَادَ الدُّنْیَا وَ زِینَتَهَا کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ تَعَالَى- ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ فَإِنِّی سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ بِعَقِبِهَا إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْکَ مالًا وَ وَلَداً  فَعَسى‏ رَبِّی أَنْ یُؤْتِیَنِ خَیْراً مِنْ جَنَّتِکَ الْآیَةَ وَ عَسَى مُوجِبَ«ادامه همان روایت شماره 1»
[8].  سوره کهف خلاصه آیات 35 تا 39»

نشسته ام بنویسند گدا گدا ، آقــــــــــــا
چقدر محترم است این گدای با آقــــــــــا

نشسته ام بنویسند به جای "الــعــفـوم"
الـــهــــی . یا حــســـن و یا کـــریـــم ، یا آقــــــــــــــا